..:: El Espejo Escrito ::..: Prosa (euskara)

Life is Music!

Sun, 27 Jul 2008 14:08:51 GMT

Life is music!

Eztakit non entzun nuen hori lehen aldiz, baina bihotzean geratu zitzaidan. Ez dakit zuen eredua nirearen berdina izango ote den, baina nik ezingo nuke bizi musikarik gabe. Ez. Esaterakoan pixkat arraroa geratzen da, baina ia eguneko 24 orduak igarotzen ditut nota ezberdinen artean dantzan. Oraintse, nire alboan gurasoak Teleberria ikusten ari direla ere, aurikular bat daukar belarrian eta lortu berri dudan Def Con Dos-en doinu baten erritmoan nabil burua aurrera eta atzera, ia konturatu ere egin gabe.

Musika bizitza da. Musikak denbora guztian inguratzen gaitu. Musika gozatzea da. Eta bakoitzaren gustuak zabalduz joan ezkero, inoiz ezagututako taldeetara heltzen zara batzuetan. 'Nik ez nuke hori inoiz entzungo' esaten nuen nik, zenbait talderi buruz. Eta azkenean... beti aurkitzen duzu abestiren bat, arrazoi batengatik edo besterengatik "heltzen" zaizuna. Ideia zabaldu! zihoen Negu Gorriak-eko abesti batek. Eta Fermin Muguruza handiari kasu egin beharko zaio... o ze?

Niri pelikuletako abestiak gustatzen zaizkit gehien. Banda Sonora Original (BSO). Eta beno, ingeles filologiako ikasle izanik, Original Sound Track (OST). Euskeraz nola ote den, ideiak ez. Beidatu beharko det noizbait. Eta zergatik pelikuletako abestiak? Ez dakit, egia esan. Entzutearekin batera irudiak etortzen zaizkitelako burura, ziurrenik. Mota guztietako musika aurki daiteke pelikuletan, klasikoa, jazz, rock, pop...

Goizean goiz esnatu, eta eguna hasteko rock pixka bat: Limp Bizkit, Linkin Park, Korn... Gerora ia musika leuntzen hasi, Evanescence, Within Temptation...

Ikastea tokatzen dela? Musika celta, BSO lasai batzuk...

Festa garaia dela? Ba festa giroko musika. Eta horrela etengabe.

Life is Music! Esaten zutela entzun nuen behin. Eta arrazoia zuten.

utopia

Thu, 05 Jun 2008 14:02:26 GMT

Batzutan etorkizunea beida geratzen naiz. Stop. Geldi, bare, biharamunak ze ekarriko oteiten pentsatzen. Hausnartzen. Biharamuna heltzeko irrikitan, beharren. Ta eztet ezer ikusten. Ez itzal, ez argi; ezebez. Ta len bezala geatzen naiz, o okerro. Etorkizuen pentsatzen hasten nazen bakoitzen orainaldia galtzetelako, ta zertako? Amets txoro batzuk egie bilakatzeko desiatzeko, etorkizunen iñoiz gertauko eztien gauzak ikusi nahien. Ta ze inporta dio ikustea o ez, ezpadie iñoiz helduko?

Merezi al du oraiña galtzea utopia bati itsoiten? Egiatan hainbeste desio eztezun utopingatik? Iñoiz. Oraña sinplea izangoa, baño eskuetan daukeuna da. Egunero gauza berdiñek eingo ditteu, ta etzaig ezer espezialik pasatuko, baño hobeto holan jarraitu ta inguratzen gaituztenakin, ta ez utopia bat asmau ta berton preso geatu.

Utopia existitzea, noski baietz, baño ez daukeu bere billa irten barrik; daukeuna utopia bat bilakatu barra dao.

amets egin al dezake maitasunarekin inoiz maitalerik ez duen bihotzak?

Thu, 21 Feb 2008 15:05:43 GMT

Gauero bere begiradaren bila ibiltzen da tabernaz taberna. Milaka begi sentitzen ditu soinean, baina berea behar du; berriro ere. Ez daki non sartu oten den gau hartako bere maitalea -beste bihotz baten giltzaren bila, ziur- baina aurkitu beharra dauka. Beharra. Baina beste gau bat igaro da, eta ez da inon azaltzen; galdu egin du. Bakarrik gelditu da.

Gogoan ditu parking-eko begirada urdin kupidagabea. "Galdu egin al zara?", ezeztapen orokorra. "Norbaiten bila zabiltz?". Ez daki. Ez daki nola heldu den hara, alkoholetan tristurak amildu nahi zituelarik. Agian... "Nahi duzu etorri nirekin?" Geldi. Isiltasuna. Taberna batetako zaratak soilik hautsia. Ez du ezagutzen. Ez daki nor den, nolakoa den. Baina bere begi urdinetan galdua dago jada. "Nahi duzu etorri nirekin?", berriro. Inoiz espero gabeko galderak, inoiz espero gabeko lekuan, inoiz espero gabeko begirada urdinaren jabe. Menpe, agian. Ezin begirada horretatik ihes egin. "Emanen diazu muxu bat?", inoiz espero gabeko galderak kateatutako gaua. Denbora geratu zenekoa, lurrean etzanda, belarrira xuxurlatu ezin diren hitzak, laztanak... Bere barnean lokarturik zegoen basapiztiaren jaiotzea.

Eta orain ez du aurkitzen. Eta parking-era joan da behin eta berriro, gaua hura errepikatzeko asmoz. Baina bera ez da inoiz hara itzuli. Egiatan, ez zen inoiz egon. Ametsa baino ez zen izan. Ametsik ederrena. Eta mingarriena.

Gaur ere, han izango da, parking-ean, eta agian berriro amesteko gai izango da. Baina ez da konturatzen, ametsezko mutilaren zai dagoelarik... bere bihotzak bakarrik jarraituko duela luzaroan.

Koaderno berria

Tue, 22 Jan 2008 19:40:38 GMT

Izugarri gustatzen zait koaderno berri batean idazten hastea. Norbaitek esan zuen behin zaila egiten zitzaiola hori egitea, hain garbi, hain zuri egonik. Niri indarra ematen dit, aurrera egiteko behar dudan adorea, orri zuri horren atzean dauden beste 119 orriak betetzeko (koaderno handia baita, azkar geratzen bainaiz idazteko tokirik gabe). Uste dut idazle nahia duten orok idatzi dutela behin edo behin koaderno berri bati buruz. Idazteari buruz. Koaderno horia hartu dut bada besoetan, eta lehenengo orria laztandu dut esku bilutsiaz, eta zirrara bat sortu da ene gorputzean, bertan idatzi behar dudanaren ispilua lez. Nork daki, izan liteke nire lumaren lan gorena orri horietatik jaiotzea... Nire eskua dardara batean hasi da lehenengo esaldiak paperean marrazten. Egunetik egunera ziurrago nago literaturaren artean marrazkilari garela, ez idazle, irudiak sortzen baititugu. Pintura mota berri baten iraultzaile.

Jendeari lehenengo orria zapuzteak beldurra ematen dion era berean, niri beldurra ematen dit lehenengo orria apurtzea, baliorik ez duten ideiak zakarrontzira botatzea. Zerbaitek nire barnean esaten dit, orain ezertarako balio ez didan orri hori berbera izan daitekeela bihar idazten hasteko behar dudan bultzadaren grina. Horregatik daukat papel pilo bat leihoaren alboan, eta horregatik jartzen dut CD kaxa bat (ez daukat beste ezer eskura) leiho hori irekitzen dudan guztietan. Ez dut orriek askatasunarekin dantzan egin eta leihotik behera erortzea. Gure oraingo etxearen lorategian bizi diren katuen jostailu bihurtzea.

Barregura sartzen zait, orain idazten ari naizen gai hau nire lehengusina txikiak aukeratu zuelako iazko Beasaingo lehiaketarako. Sei urteko desberdintasuna nabari da gure artean, baina, idazterako garaian, gai berdinean murgiltzen gara. Bi ikuspuntu ezberdin. Ispilu bati begira jartzea eta bakoitzak ikusten duena esatearen pareko. Bakoitzak gauza bat ikusten du, gauza bat pentsatzen du, irudi bat marrazten du bere letra propioaz. Bakoitzak mundu bat sortarazten du koaderno berri horren lehenengo orrian. Berea garbi-garbi zegoen. Nireak baditu jada hiru edo lau zikin. Hitz egokien bila ibili naizelako, eta azkenerako konturatu naiz, ez dela beharrezko hitz egoki horien atzetik ibiltzea, etxe batek ez duela itsura ezberdina "etxe txuri bat zen" edo "elur malutek estalirik zutela zirudien etxea" esaten badugu. Berdin diola, bada, zein hitz erabiltzen dugun gure barnea askatzerakoan. Askatzea da garrantzitsuena. Eta zailena.

... eta kritika nazala nahi badu

Sun, 14 Oct 2007 21:44:31 GMT

... Beno, egia esan izenburua besterik ez zait otu, ez dakit zer idatzi, baina azken egunetako albisteek hitz batzuk merezi dituztela uste dut. Hala ere, politikaz jardun nahi ez eta nahiago ditut hitzk solten botatzea, bakoitzak pentsa dezala nahi duena. Zer igarotzen da zuen buruetatik izen hauek entzutean?

SEGURA

MARTXA ANTIFAXISTA

GAROÑA

OIANGU BIZIRIK

18/98

AHT

DONOSTIA

BILBAO

GASTEIZ

KALE BORROKA

EUSKAL PRESOAK

Hitzak soberan daude, bakoitzak badaki zer pentsatzen duen eta helduak gara jada denok gure buruaren menpe izateko eta ez uzteko telebista kate batek, politikari ustel batzuek edo... zergatik ez, gure ingurune hurbilena izan daitezkeen pertsonek gure pentsatzeko, izateko modua aldatzen.

Bakoitzak hausnarketa egin dezala, bere buruarekin soilik, inor kritikatu gabe, ondokoak zer pentsatuko ote duenaren esperoan egon gabe... eta idatzi. Ez hemen, ez bere blogean, bere barnean bizirik dagoen ariman baizik.

Ezin gara neutralak izan eta iritzirik ez eduki gure inguruan gertatzen denaren aurrean; ez denbora gehiagoz.

Eta nahi duenak nahi duena pentsa dezala, eta horregatik gutxiago izan ez dadin.

Eta norbaiti ilusioa egiten badio pentsa dezala ere ea nik zer pentsatzen dudan izen horiek irakurtzean. Eta kritika nazala nahi badu.

Faltan botako zaituztet

Tue, 18 Sep 2007 19:58:57 GMT

Hegazkinak lurra ikutzeari utzi zion momentuan bertan konturatu nintzen amaitua zegoela, akabo, gure hamar eguneko abenturatxoa Italian. Bi ordu eta zertxobait gehiago eta lurra hartzean negar malkoei begi-kaioletatik ihes egiten uztea besterik etzegoen.

Leihotik kanpora so nengoen hiriaren argiak aho zabalik ikuskatuz; inoiz bidaiatu gabea nengoen gauez, eta paisaia magikoa iruditzen zitzaidan. Bat-batean, letra batzuk ikusi nituen hainbeste argi artifizialen artean, farola batzuen argiek indar gehiago edukiko balute bezala. FBZ. Nire ondoan erdi lokarturik zegoen Gorka ez zen horretaz jabetu, ez nire atzean zegoen Tere ere. FBZ. Zer esan nahiko zuten? Zer motatako mezua bidaltzen zidan (zigun) zapaldu ez genuen hiriak? FBZ. Erantzuna oihartzun urrun baten antzera heldu zen nigana. Faltan Botako Zaitut.

Bai, faltan botako zaitut Italia, faltan botako zaitut Irati, Ainhoa, Nerea, Ane, Josu, Amaia, Iraitz, Idoia, Eñaut, Gorka, MIkel, Arrate, Mailaen, Izaro, Oskia, Blanca, Tere, Maialen, Alaine, Elena, Nagore, Josu, Michele...

Nola jakin ote zuen Bruselasek gure barne-barneko sentimenduei buruz? Ez genuen Vienan, Bolzanon, Torinon edo Milanen bezala bere kaleetan gure bizitzaren zati bat utzi, une ahaztezin mordo bat, irribarre bat, paperean negartutako hitz batzuk... Eta hala ere... Bruselasek bazekien gure joanaren berri, gure bihotz-taupaden bizkortasunaren berri.

Jakingo ote zuen gure etorkizunaren berri? Loiun eta Donostian irauliko genituen malko sakonenen berri? Taldea banatuko ote zen, edo gutako batek (edo gehiagok) arrakasta lortuko ote zuten? ... Nork daki. Hori ez dago hiri baten mezu sekretuen menpe, ez norbaitek asmatutako Jainkoaren, politikari herdoildu baten hitzaldi edo patua delakoaren menpe.

Etorkizuna gure menpe zegoen, dago, eta gure betebeharra izango da aurrera egitea. Ilun, ezezagun datozkigu goizak, zer egingo ote dut, zer sentituko ote dut... ezer ez da ziurra, ezer ez da izango inoiz.

Beno, gauza bat bai

FALTAN BOTAKO ZAITUZTET

Pentsatu gabeko esaldiak

Tue, 04 Sep 2007 11:00:35 GMT

Ez dakit zerk eragin didan hau idazten jartzea, inongo ideiarik gabe ene blog-aren beste orrialde bat betetzea. Jada lau egun besterik ez dira geratzen Italiara bidaia egiteko, Urruzuno'07 ko irabazle guztiekin batera, hantxe, hamar egun igarotzera. Julen Gabiriaren blog-an irakurri dut Urruzuno'04-koek egindakoak, beraien artean sortutako laguntasun apurrezinaren isla.

Irla galduak omen gara, idazleok. Bitxoraroak, norbaitek esango zukeen bezala. Gu bezalakoak aurkitzeko mila eta bat arrisku igaro behar ditugunak, eta askotan bide erdian geratzen garenak. Ez dakit, ez dakit egia ote den. Egia da askori arraroa, bitxia egiten zaiela idaztea gustatzen zaizula esaten diezunean, baina ez du hortik aurrera egiten. Ez luke egin behar, behintzat. Futbolaria, korrikalaria, marrazkilaria, idazlea... denak izan gaitezke irla galduak, behar ez den taldean egokitzen bagara, bertan egotea suertatzen bazaigu.

Baina idazleok begi ona dugu taldea aukeratzerakoan, gu bezalakoak aurkitzea zail denez besteen begietan ilusio apur bat bilatzen. Zein ez da poema on batekin emozionatzen? Zein ez da sekula paper zuriaren aurrean jarri, borroka latzean, eta idazteari ekin? Denak gara idazle, batzuek hori aitortu ez nahi badute ere. Denok dugu, noizbait, idazteko behar hori, esaldi soil bat, poema bat agian, edo ezkutuko egunerokoan "maite dut" bat.

Beraz, ez gara irla galduak, irla bakartiak. Ez. Beste irla batzuen bila gabiltzanak gara, baina ez daukagu zertan galduak egon. Eta galduak bagaude... zein ondo gauden galduak!!

Idazle guztiei deia... galdutako, aurkitutako, bakari guztiei mezua: hemen badaukazue, badaukagu txokoa!!

Bihotz erdibitu baten vals-a

Fri, 08 Jun 2007 19:57:12 GMT

(( Hau duela aspaldi idatzi nuen, baina garaian ez zitzaidan egokia iruditu denen begietara uztea. Bertan kontatzen diren sentimenduak aspaldi izan dira isilduak, sentimendu hobeagoengandik aldatuak. Ez saiatu ulertzen, ez hitzok barneratzen; sentitzen baizik. ))

Zergatik. Zergatik ni eta ez beste inor. Zergatik herri hau. Zergatik munduak menperatzen nau egunero. Eta zergatik uzten diote.

Burumakur esnatzen naizen goizetan negar-malkoak ditut lagun, hortxe, begi-ninietan, ihes egin nahian, eta ezertaz enteratzen ez diren pertsonek, tinko eusten lagundu beharrean, kaiolako giltza krudelkeriaz bitan apurtzen dute; laguntza eske etsaiarengana, edo okerrago. Ez dute ulertzen, ez naute ulertzen. Berekoikeriaren isla ikusten dute nigan, bihotz erdibituarena ikusi ordez. Utzinazue bakarrik, neure bakardadean, bertan ene malko gazietan ito nadin; baina ez nazazue zuek ito, arren; nahiko lan badaukat egunero lurretik altxatzen, zutitzerakoan zuen mespretsu aurpegiak ikusi gabe, zuen ezjakintasunaren suak nire barne zautirua berriro erre gabe.

Barealdirik gabeko ekaitzean bizi denaren erio amaigabea; bihotz apurtuaren vals-a.

Hitzen artean ezkutatu nahi dituzu odol-malkoak? Sentimendu isilduak? Gorroto aguantaezinak? Egunerokoaren beldur-iluna?

Ala zu zeu zabiltz hitzen artean gotorleku bat eraiki nahian?

Artalde-erlijioaren aurka

Fri, 08 Jun 2007 19:50:28 GMT

Hasi baino lehen, argi utzi nahiko nuke idazki honen bitartez ez dudala inor konbentzitu nahi, ez eta liskarra lortu. Iritzia izateko askeak (omen) garenez, demokrazia deitzen dioten "krazia" honetan, nire eskubidea erabili behar dut. Erantzun nahi duenak, erantzutea du lasai, baina ez dut iritziz aldatuko.

Erlijioa... artaldea. Txiki-txikitatik eskola erlijioso batean egonda ere, ezinezkoa zait kristau fedean nire esperantzak, nire ametsak eta etorkizuna, ipintzea. Bukatzen denean iluntasuna dator, ezereza, ahaztua izateko garaia; ez dago Paradisurik, guk geuk eraikitzen ez badugu behintzat. Eta horretarako, gure Paradisuan sinisteko, ez dago erlijioaren beharrik. Feuerbach-ek arrazoia zuen, erlijioa alienantzea zela esaten zuenean. Artaldea, ez da besterik. Urrez jantzitako gizonari ardi bezala jarraitu, berezko pentsakerarik gabe. Heriotza da helmuga, bizitako urteek gutxi balio izan balute bezala. Antzina idatzitako liburu baten doktrina jarraituz, "paradisura" iristeko erdibidea infernu bilakatu dute.

Nire arima ez diot tortura sinboloa den gurutzea gurtzen duen erlijioari emango; nirekin ez dute balio urruneko promesa ahaztuak eta iragan ilun baten isla besteik ez diren etorkizuneko hitz erakargarriek.

Ni ez naiz urrezko aulkiaren gainekoaren aurrean sekula belaunikatuko.

UMEEK ERE BADAKITE

Thu, 24 May 2007 10:23:51 GMT

Umeek ere badakite urmaelaren sakonean ezkutatzen diren altxorrak direla lortzeko zailenak, baina baita hoberenak ere.

Umeek ere badakite eguzkia lotara gauero joaten den moduan, beraien bizitza ere lokar daitekeela edozein momentutan.

Inozentziaren begiek ere ikusten dute helduen mundua apurtzen ari dela. Eta, hainbeste negar eragin dien jostailu apurtuaren antzera, oso zaila dela guztiz konpontzea.

Eta erraza dela berriro ere apurtzea.

Umeek badakite, jakin badakite, baina ezkutatu egiten dute. Beraien irribarre bakar batekin helduen negarra xukatzen dute, amonaren begietan distira bat sortzen dute, munduaren bihotz gaixotua taupadaka ipintzen dute.

Zer izango ote litzateke egunsenti dirdaitsua ume batek bere alaitasunarekin agurtuko ez balu? Jarraituko al lukete pinpilipauxek jantzi dotoreekin haien gorputza estaltzen umeek irribarrerik zabalenarekin begiratuko ez baliete?

Hala ere, umeak ume dira, eta ezin izaten dute tinko eutsi ikusten dutenaren aurrean. Eta beraien malkoek lurra ferekatzen dutelarik, hodeiek, loreek, txoriek, negar egiten dute batera, natura bateratua, gizakiek egin dizkietenak ahaztuta.

Mundu honetan mila gauza txar dauden arren, ez dago ezer ume baten negarra baino tristeagoa. Eta umeek hori ere... badakite.