..:: El Espejo Escrito ::..: Poesia (euskara)

Erlojuentzat

Mon, 21 Jul 2008 22:11:39 GMT

Ni ere ez naiz hemengoa

Mon, 21 Jul 2008 11:36:51 GMT

'Ni ez naiz hemengoa'

zihoen Sarrionaindiak;

eta nik,

Poeten Jainko

(ala Jainkoen poeta)

harekin konparatu nahi barik,

diotsut:

'ni ere ez naiz hemengoa.

Ezta ere hangoa.

Ni Aizkorriko elurretan

kantari dabilen haize gozoa naiz,

Orioko hondartzara

doazen lagunen zangoetan

itsasten naizen harea naiz,

Praileaitz(*) kobazuloan bizi iraun nahian

dabilen historiaren zati naiz,

ume txiki guztien irribarreetan

ikuskatzen den disdira zoragarria naiz,

Euskarak dituen soinu, doinu

hots, adiera guztietan

saltoka nabilen

iratxoa naiz.

Ni Euskal Herriaren arima naiz;

ni askatasuna naiz.'

(*) Praileaitz kobazuloaren berri jakin nahi duenak bisita dezala http://amigosdepraileaitz.wordpress.com/ , erdaraz dagoen webgunea da, baina kobazuloari buruzko informazio guztia ematen du.

Askatasuna urruti dagoelarik

Sun, 06 Jul 2008 17:19:56 GMT

ASKATASUNA URRUTI DAGOELARIK

Udaberri urrun bat gogoan.

Bihotz herdoilduko hirian zehar galduta

Zeru urdinari so, ezerezari begira,

Gure pentsamenduetan murgildu ginen.

Amets ahaztuak bilatzen genituen

Itsasoa faltan botatzen duen marinela lez,

Eta aurkitu genituen arren,

Inor ez zen besteen aurrean azaltzen ausartu.

Gaua hanka puntenta iritsi zen,

Isil-isilik,

Eta denon desiren oihartzuna entzun ahal izan genuen

Txoriek kantatzeari utzi ziotenean.

Argi eta garbi.

Thurayak bere ama besarkatu nahi du,

Bere anai-arrebak,

Baina itsasoa handiegia da igeri igarotzeko,

Eta portutik bertara jausten diren malko bakoitzak

Handiagoa egiten dute egunero.

Michael-ek osterterantz begiratzen du,

Eta aurpegi bat ikusten du soilik.

Begi urdinak, ile beltzarana,

Irribarre zabala galdutako ezpainak.

Baina John Irakera joan da berriro,

Eta tiro batek bere bihotza bereganatu behar du berehala.

Berdin dio.

Maitasun isil batek, agur azkarregi batek

Aspaldi zuen bihotz hura itzalia.

Josune bere anaia ikusteko zai dago.

Hasieran burdinek eragozten zuten,

Eta orain bere harrokeriak.

Beste egun bat lau pareten artean

Egon ezinik eta

Denekin bukatu nahi izan zuen.

Baina ezerk ezin izan zuen

Berarekin bukatu.

Ni isilean geratzen naiz;

Ez dago horrelako iluntasunik nire barnean.

Ala agian bai?

Akats txiki bat lehenengo, gezur bat ondoren,

Inoiz aitortu gabeko barkamen bat…

Iluntasun txikien artean nire Infernua dut eraiki.

Thurayak bere senideak ikusi nahi ditu,

Michael-ek John,

Josunek bere anaia,

Eta nik… askatasuna ikusi nahi nuke.

Baina urrutiegi dago inork harrapa dezan.

Gaur...

Fri, 27 Jun 2008 18:19:59 GMT

Gaur etxean gelditu naiz,

logelako izkina batean jezarri

mundutik at geratu nahian.

Gaur pertsiana guztiak jaitsi ditut,

argi guztiak itzali,

nire itzaletik ezkutatu nahian.

Gaur ispilua mila zatitan apurtu dut,

eta zatiengandik ihes egin dut,

nire irudia bera zatikatu nahian.

Gaur etxeko ate guztiak itxi ditut

eta giltza irentsi,

barneko kateak askatu nahian.

Gaur ihes egin nahian dabil.

Baina ezin dut.

Etxean nagoelako,

bakar-bakarrik,

ilunpetan.

Ate guztiak itxita daude,

eta inork ez ditu nire oihuak entzuten.

Gaur...

Bi hitz

Tue, 10 Jun 2008 11:08:12 GMT

Itsaropen faltsu baten isladan

gotorlekua nuen eraiki,

eta denbora igaro ahala,

gotorlekua presondegi bilakatu zen niretzat.

Iraganari kateatua;

inoiz ernetu gabeko izarraren gatibu.

Buruan ehundaka galdera,

baina akar baten oihartzuna,

senda ezineko zauriaren pareko,

ariman beldurra marrazten.

Bi hitz.

Ederrenak. Eta mingarrienak.

Itsaropen faltsura jausten nautenak.

Inore ezpainetan entzun ez ditudanak.

Agian inoiz entzungo ez ditudanak.

...Banoa berriro itsaropen faltsuaren gatibu izatera.

Euskararen alde

Fri, 25 Apr 2008 11:09:17 GMT

Esperantza galdua du

herri zapalduak;

zaurien gainetik bota diote gatza,

eta negarretan ito du bere izatea.

Hala guk ito dugu

gatzaren beharrik gabe,

euskaraz dakien jendearekin

gazteleraz mintzatzerakoan?

Zer pentsatuko lukete

frankismo garaian bizitakoek

gure hizkuntza saltzen

ikusiko bagindute?

Bizia arriskatu zuten

bere jarraipena bermatzeko,

eta orain,

jada hitz egiteko aske garenean...

aske gara berau deusezteko ere.

Hala gu izan gara deuseztuak

gure mintzaira galtzeko arriskuan egon

eta hilketa hau geldiarazteko

ezer egin ez dugunean?

Nahiago dut

Mon, 21 Apr 2008 17:40:19 GMT

Egin dantza inork ikusiko ez bazintu bezala,

edan, eztarritik behera sentitzen duzun suak aske egingo bazintu lez,

mendiari kantatu, basapiztia bat gehiago izango bazina bezala,

eta arima oroz maitatu, bihotzaren jokoan galtzea ezinezkoa balitz lez.

Eta negar egiteko garaia heltzerakoan,

- dantzan ikusi zaituztelako,

askatasunaren zaporea galdu delako,

basapiztia ehizatzea lortu dutelako,

bihotza jada betirako galdu duzulako-

pentsa hobe dela egiazko malkoak behin eta berriro isurtzea,

beldurrezko malkoez egiten ausartu ez zinena ito baino.

Metafora bidezko egiak

Thu, 10 Apr 2008 14:21:19 GMT

Hiru ardi beltz agertu ziren arrazismoaren aurkako manifestaldian,

artaldeko gainontzekoek alboratzen zituztela esanez.

Hamahiru zenbakiak prentsaurrekoa eman zuen,

berak zorte txarra ez zekarrela aldarrikatuz.

Urrutitik etorritako poliziak kalejiran zihoan txistulari talde bat atxilotu zuen,

"manifestación ilegal", ez zitzaigun besterik falta.

Arrano beltzaren kumeak habia utzi zuen,

independizatzeko garaia zela konturatu baitzen.

Ordularia estresatuta zebilen,

ezertarako denborarik ez zuela eta.

Epaile ezagun batek udazkeneko zuhaitz bilutsiak salatu zituen,

escándalo público edo horrelako zeozer.

Plastikozko edalontziak kristalezkoa izan nahi zuen,

ea kontu handiagorekin tratatzen zuten.

Eta kristalezkoak plastikozkoa izan nahi zuen,

hain hauskorra ez izateko.

Pelutsezko hartzak bi malko isuri zituen,

bere anaiaren larrua armairuan ikustean.

Bagdaden, lehiotik begira geratu zen haurdun zegoen emakumea,

haur bat mundura ekartzea ideia ona ote zen pentsatzen.

Amazonas malkorik gabe geratu eta,

basamortu bilakatu zen.

Sahara, ordea, saharauien negar malkoz busti,

eta oihana bilakatu zen.

Eta Urbasara joaten ziren dominguero guztiek erruz,

mendia zabortegi izendatu zuten.

Dena bere erruagatik zela esanez,

bere buruaz beste egin zuen petroleoak.

Gaztelaniak denon ahoak bahitu zituen;

ez genion eragotzi.

Lau hankatako txakur batek

kosk egin zion bi oinen gainean zihoan beste txakurrari, manifestaldian.

Milioka gauza txarren errua 10 hizkitako hitz bati bota zioten

zure errua da, HIPOKRESIA.

Medikuarenera joan zen irratia,

bere barnean ahotsak entzuten zituela eta, kezkatuta.

Eguzkia, kaiolak eta arrano beltza

Thu, 10 Apr 2008 14:06:46 GMT

Bihotzak maite duen

aberriaren alde egiterakoan,

odola zeure barnean irakiten sentitzean,

ez al zenuke bizia emango

eguzkia hurrengo goizean

zeruan aske altsatzeko?

Eta eguzki hori

lainoek preso hartua balego,

kaiola batean,

arrano beltzarekin,

ez al zenuke kaiola horren atea

zure esku bilutsiez suntsituko?

Eta azkenik,

arranoa eguzktan hegan

aske,

ikusiz gero,

ez al zenuke berriro

odola irakiten sentituko?

Paradisurako bidean galdurik

Thu, 10 Apr 2008 14:02:15 GMT

Paradisuaren bila zinen joana,

paperez eginiko,

ametsez jositako

txalupa batean.

Olatuek jan nahi zintuzten

zure utopiarekin batera,

baina zuk

ez zenuen etsi.

Olatu batek

ez zuen

zure askatasun nahia ezabatuko.

Hori, inoiz ez.

Bailara iluna,

Paradisurako atea.

Beldur kiratsa

somatzen zen itzalen artean,

eta ilun-ikarak

zintuen gobernatzen.

Paradisurako zaindariak

zu gelditzen saiatu ziren.

Eta Infernurako bidean berriro jarri.

Baina munduko zaindari guztiek,

ate itsi guztiek,

oztopo gaindiezin guztiek,

ez zuten

zure askatasun nahia ezabatuko.

Hori, inoiz ez; inork ez.

Munduak menperatua

Tue, 22 Jan 2008 15:06:57 GMT

Hautsia barnea,

Guztiz hustua,

Ene bizitzako zama astuna

Buru gainera erori izan balitzait bezala.

Pisuagatik burua makurtu,

Eta lurrari so…

Denboratik at gelditu nahian,

Mundutik kanpora,

Nire barne-min sakonean murgildurik.

Murgildurik… ez,

Iraulita, atera ezinik;

Betirako gatibu.

Negar malkoak eta euria,

Biak dira bat

Egun gris honetan.

Grisa… ez,

Beltza ilundua,

Nire barneko sufrimenduak

Mundua menperatu izan balu bezala.

Hala munduak

Menperatu nau ni?

Arrosa beltza eta izar iheskorra

Tue, 22 Jan 2008 14:57:25 GMT

Arrosa beltzak

izar iheskorra du laket,

baina ez da aitortzen ausartzen.

Bihar esango diot,

eta biharamuenan etzi,

beti berdin.

Baina inoiz ez da eguna,

inoiz ez da ausartzen.

Begiratu egiten dio,

behin eta berriro,

irribarre zabal bat eskaini,

eta amets egiten du.

Besarkatu egin nahiko luke,

muxu batean biak kateatuta geratu

eta horrela,

izar iheskorrak ezingo du

alde egin.

Ez da zeru beltzean berriro galduko,

ez da beragatik aldenduko.

Arrosa beltzak

izar iheskorra du laket,

baina ez da aitortzen ausartzen.

Eta, bitartean,

izarrak bere bideari jarraitu dio.

Eta arrosaren sentimenduak

betirako izan dira isilduak,

betirako ahaztuak.

Arrosa beltzak... izar iheskorra zuen laket...

Joku bat plaza ezezagun batean

Wed, 19 Sep 2007 09:25:07 GMT

Egin dezagun joko bat:

Itxi begiak,

eta ireki bihotza,

ea horrela konturatzen den

ez dagoela uste bezain bakarrik.

Gogora itzazu bere taupada bizkorrak

autobusaren zai zeudetenean,

alde batetik ametsen munduan murgildua,

bestetik besteen begiradetan pausatuz.

(Nolakoak izango ote dira?)

Gurutzatu besoak bularraren gainean,

bizitzen ari zaren momentuak zuretzako gordetzeko,

desagerpenetik babesteko,

Italiako plaza horretan sentitutakoa,

inoiz ez ahazteko.

Zure ingurukoek,

borobil estu batean jarrita,

emeki-emeki bultzatuko zaituzte,

alde batetik bestera,

denboraren olatuetan galdutako

arima lez.

Baina lasai,

ez zara jausiko,

eutsiko zaituzte, eta ez gaur bakarrik.

Hemendik aurrera

bizitzaren bidean estroputz eginez gero

bere eskuak sentituko dituzu alboan,

edozein momentutan, lekutan,

zu laguntzeko prest.

Azkenik, bat-batean,

esku horiek gorantz igoko zaituzte zeruaren urdinerantz

eta orduan konturatuko zara

jada ez zaudela bakarrik,

ez zarela inongo egongo.

Norbaitek esan omen zuen behin,

hizkuntza bat menderatzea dela

munduko armarik boteretsuena;

eta gaur euskara

zuen aurrean belaunikatu da.

Agur esateko garaia (zuentzako, neskak)

Wed, 05 Sep 2007 14:11:34 GMT

(( Ainara, Ane, Alicia, Naiara, Ainara, Amaia eta Irenerentzat, eta baita urrutira ikastera doazen guztiontzat ))

Agur esateko garaia heldu dela,

esaten dit haizeak egunero,

goizek aurrera egin dutela,

eta ez dagoela atzera egiterik;

jada heldu bilakatu garela,

ta bagoazela bakoitza bere bidetik.

Lau Donostian geratuko dira,

Naiara, Ane, Ainara ta Ali,

beste batzu urrutiago doaz,

adibidez Irene, Madril.

Ainarak Bilbo hartu du jomuga,

Amaiak Arrasate,

ni Gasteizera noa,

asteburuetan bueltatu arte.

Agur esateko garaia heldu dela,

esaten didate euri-malkoek,

baina nik badakit hori ez dela egia,

urrun egon arren denak gaudela alboan,

arazoren bat edukiz gero besteen besoan,

hemen pasatako momentu on eta txarrak,

denak gogoan.

Egin dezagun promesa bat,

batuko garela berriro denok,

goizago, beranduago...

Noizbait.

Eta orduan konturatuko garela,

egiatan,

inor ez dela bakarrik egon,

dagoen lekuan,

triste egon denak

egin dezakela irri berriro,

guk gure laguntasunari

helduko diogulako beti tinko.

Agur esateko eguna iritsi dela,

esaten dit Eguzkiak...

baina nik ez dut agur esan nahi,

laster arte baizik.

ITXARONGO DIZUT (Urruzuno'07)

Wed, 23 May 2007 13:56:52 GMT

ITXARONGO DIZUT

Arratsaldean,

Eguzkiaren printzak

Ahultzen joan ahala,

Eta landako bakardadean

Geratzen zen,

Azken arrosa askea

Negu hurbilaren aurrean

Belaunikatzean,

Zure ahots lausoa,

Herri gatibuaren esperantza lez

Itzaldu zen.

Haizeak kateatu zituen

Zure azken hitzak:

“itxarongo dizut”

Nik zure eskuaren segurtasuna

Babes nuela

Gurutzatu nahi izan nuen ibaia,

Baina korronteak

Zu bakarrik eraman zintuen,

Kresala bazina bezala.

Eta ni han geratu nintzen,

Ohearen alboan,

Mugaren beste aldean,

Zure izotz-eskua laztanduz,

Zure izenaren oihartzun sakonak

Negar malkoz bustitako ezpainak

Zauritzen zizkidalarik.

***

Ibaiaren beste magalean,

Hantxe egongo naiz zure zain,

Beldurraren malkoak

Amaigabea izango den

Muxurik gozoenarekin xukatzeko.

Ez nago guztiz hila

Ahazten ez nauzun bitartean,

Zure erdibitutako bihotzean

Aintzira bat baitago

Eta ni bertan,

Zure ametsetako lamia,

Ahaztutako sentimenduetan igeri.

Ni orain,

Musikan zehar naiz bidaiari,

Zure bizitzaren abestia

Osatzen duten notak ezagutuz.

Gautxori naiz,

Lorik hartu ezin duzun

Gau orotan,

Zure leihoan zelatan egoten dena.

Bizia elikatzen duen

Ibaiaren zati naiz,

Loreak elikatzen dituena,

Malko-euritan zure bila

Jausten dena.

***

Bart gauean

Esne-koloreko ilargia

Hodeiekin dantzan zebilela,

Herriko ezkilak

Zure agurraren testigu isilak

Izan ziren.

Begiak itxi zenituen,

Azkeneko aldiz,

Eta irribarre zabal bat

Gauari eskainiz,

Denboraren zurrunbiloan

Amildu zinen.

Beste aldean,

Zure aiduru zegoen bera,

Kresala soinean,

Dirdaitsu agertzen zelarik;

Arima negar malkotan,

Oinetan udaberria sortuz;

Bi bihotzak bakarra berriro.

***

Larunbat goizean,

Ekaitz-hodeiak nire gainera

Jausi baino lehen,

Aiton-amonen baserriaren aurrean

Pausatu nuen begirada,

Ibai alboko zuhaitzetan.

Eta haize malenkoniatsuak

Ilea orrazten zidala,

Emakume baten ahotsak

Oihartzun egin zuen

Ene bihotzean:

“itxarongo dizut”.

NEGAR MALKOTAN BIHOTZA

Wed, 23 May 2007 13:55:31 GMT

NEGAR MALKOTAN BIHOTZA

(( Beasaingo '07 idatz lehiaketan aipamena ))

Udazkena.

Zuhaitz bilutsietan

borroka egiten duten

hostoen dantzak

zure irudia dakar nire gogora.

Aspaldi lokartu,

baztertu nahiriko sentimenduak,

iratzartzen dira.

Eta xukatu gabeko malkoak datoz,

astiro,

nire begi bakartietara.

Bihotz zauritua,

bihotz apurtua,

haizeak eraman ditu zatiak,

borrokan etsi duten,

zuhaitzeko hostoen antzera.

Negua.

Hotz egiten du kanpoan,

hotza sentitzen dut barnean.

Zure irudia egunero jausten da

nire hauskortasunera,

euri tantak lez.

Ez daukat indarrik,

eguzkiarekin zait joana,

ekaitz zerutik harantzago.

Baina,

non dago ekaitza,

kanpoko zeru beltzean,

ala barneko iluntasunean?

Udaberria,

azkenik.

Maitasun barik hazitako lorategia,

berdin sentitzen naiz.

Eguzki printzek

nire tristezia bakarrik dute argitzen.

Hemen jarraitzen dut,

atzoko oroitzapen bati kateaturik

bakardadean,

etsipenean,

askatasun desiran.

Zure ezpain gozoak,

zure ferekak,

ahaztu nahi ditut.

Ezinezkoa da.

Maitatzen ahaztea

errazago litzateke.

Uda.

Gogoratzen al duzu

nola ezagutu genuen elkar?

Hondartza,

zeu zinen.

Eta itsasoa,

olatuetan hausten dena,

zure itsas bazterrera iritsi,

ziur egon ez,

eta atzera egiten duena,

hori, ni nintzen.

Hobe zure hondarretara sekula iritsi ez banintz,

zure muxuetan ito ez banintz,

nire albora itzuliko bazina.

Udazkena,

berriro ere.

Inoiz lagundu ez nindutenak,

nirera hurreratu dira,

euren laguntza eman nahian.

Beranduegi.

Zertarako balio du

haizeak eramandako hostoari

lagundu nahi izatea?

18 URTE

Wed, 23 May 2007 13:53:32 GMT

18 urte dira joanak,
irribarre eta negar malkoen artean,
itsaropenaren islaren oroitzapenak
mugitzen dit barnea...

Ainara, Naiara,
patuak elkartzen duena
ezin du inork moztu,
Irene, Ane, Amaia, Ainara...
guk geure artean duguna
ezin du inork lortu...

Igaro diren urteetan...
ezagututako jendearen hitzek
osatzen naute...
"maite zaitut" zioten esaldi hutsek
besarkatzen naute...
irribarre dirdaitsuak eragindako txisteek
egunero laztantzen naute...

18 urte dira igaroak...
18 urte, baina milioika sentimendu...
milioika oroitzapen,
garratz, mingots, eder, ahaztezin...
eta denak zuekin...

Ezin aipa daitezke
nire bihotzaren zati direnen izen guztiak
pentsamendu gardenetan
igeri dabiltzanen izenak...
18 urte hauek
paradisua lez izatea
eragin dutenak...

18 urte dira igaroak...
18 urte, baina milioika sentimendu...
milioika oroitzapen,
garratz, mingots, eder, ahaztezin...
eta denak zuekin...
beti zuekin...

ARRATSALDE EURITSUA

Wed, 23 May 2007 13:51:40 GMT

ARRATSALDE EURITSUA

Arratsalde euritsua,
Logela bakartian.
Malkoek ihes egin dute beraien kaioletatik,
Eta euri tantak lez
Erori dira egurrezko jostailu ahaztuaren gainera.

Zenbat denbora, txiki, ez zarela etxetik irteten ?
Zenbat denbora mundu fantastikoetara bidaia egin barik ?
Zergatik geratzen zara etxeari kateaturik,
Haizearekin jolastera joan gabe ?
Noiz izan zen haizeak
Zure aurpegi etsia ferekatu zuen azkeneko aldia ?

Begira jostailuak,
Liburu ahaztuak,
Panpina zaharkituak.
Begira zaitez zu, zortzi urteko umea baino ez zara,
Baina pertsona heldu baten antzera ari zara suFritzen.

Nola galdu zenuen zure inozentzia?
Noiz joan zen zeure irribarrea oporretara?
Eta zergatik?

Begira jostailuak
Liburu ahaztuak
Panpina zaharkituak
Eta zure irudia ispiluan.
Zure burua ezagutzen al duzu?
Edo minak guztiz aldatu zaitu?
Zortzi urteko umea besterik ez zara,
Baina pertsona heldu baten modura ari zara sufritzen.
Bakardadeak ez du adinen artean desberdintasunik egiten.

GAIZKIULERTUA

Wed, 23 May 2007 13:49:40 GMT

GAIZKIULERTUA:

Esne-koloreko ilargia

Badoa ohera

Eta, berarekin,

Ilunabarrean egindako promesak,

Taberna kanpoko elkarrizketak,

Iraganeko oroitzapen mingots

Bilakatzen dira.

Eguzkiaren aharrausi-argiak

Sentitzen dira

Irudimenetik harantzago dagoen

Amets ahaztuen mendian.

Leihotik begira nago, berriro ere…

Zugan pentsatzen, etengabe…

Nire irribarreaz ahaztu zinenetik,

Ez daukat ezer.

Nire begien isla zureetan betiko galdu zenetik,

Ez dut ezer,

Nire albotik joan zinenetik,

Ez dantzut deus.

Gaueko azken itzalak

Eguneko argitasunari lekua uzten dion arren,

Bihotzak ilun jarraitzen du,

Zure hutsuneagatik beltz.

Atzo gauean,

Izarrek distira egiten bazuten ere,

Zure begiko zelaietan pausatu nintzen ni,

Eta han geratu nahi izan nuen,

Betiko.

Ez zaitut utzi,

Ezin zaitut utzi.

Leihotik begira nago, berriro ere…

Zugan pentsatzen, etengabe…

Zure albotik joan nintzela pentsatzen duzunetik,

Ez daukat ezer.

Zu gabe bizi naizenetik,

Ez dut ezer.

Biok berriro muxu batean elkartu arte,

Ez dantzut deus.

EUSKARAREN HABIA

Mon, 30 Apr 2007 14:59:57 GMT

EUSKARAREN HABIA

Martxoko

Asteazken arrunt bat,

Leihoaren alboan,

Eguzki printzek

Aurpegia ferekatzen didatelarik,

Eta irakasleak jarri digun

Abestiaren doinu gozoa

Lagun dudala,

Nire pentsamenduetan

Murgiltzen naiz:

Txindokiko puntan

Azkeneko ile-urdinak

Dira nabarmentzen;

Hotza, beroa,…

Berriro hotza…

Berriro beroa…

Horrela etengabe

Eki eguzkiaren jainkosak

Borrokan jarraitzen du

Trumoi eta suzko sugeen jabe

Den Ortzirekin.

Jada ez gaitu izutzen

Negu hurbilak,

Berogailua baitugu defentsa.

Gaixoak,

Berotzeko besteen besarkadetara

Jotzen zuten haiek!

Gaixoak,

su bakarraren inguruan,

Orduak solasaldian,

Igarotzen zituztenak!

Gaixoak…!

Gaixoak gu,

Bihotza kablez eta aparatuz,

Eta ez giza berotasunaz

Bete dugunak.

Haize hegoaren

Txistu malenkoniatsuak

Mikel Laboaren ahotsa

Dakar nire baitara:

“hegoak ebaki banizkio…”

Barka Mikel, barka, otoi,

Guk egunero mozten baitizkiogu hegoak

Gugan habia egin nahian dabilen

Euskararen txoriari.

Barka baita,

lanbroak ezkutatzen dizkigun

Gure bazterrak

Maitatzen ez ditugulako.

Zuhaitzek oihu egiten dute

Bihotz herdoilduko aizkora ikustean.

Oraintxe,

Euskal Herriko hainbat mendi dabiltz

Laguntza eske;

Baina tren baten zaratak

Ez digu uzten oihu horiek entzuten.

Edo ez-entzunarena egiten dugu.

Begiak irekitzen ditut

Eguzkiaren argi ahula zeharo aldatu baita.

Jada ez nago klasean,

Leihotik begira,

Nire pentsamenduetan igeri.

Ez, orain areto batean

Aurkitzen naiz,

Eskuak eta ahotsa dardarka bizian,

Argiren batek itsututa,

Jendeari begiratzeko

ausardiarik gabe.

Eta hemen,

Gure artean,

Euskaren txoriak

Aurkitu du,

Azkenik,

Hainbeste desiratzen zuen habia.